ایران کناف | سالن استخر ، سونا و جکوزی
" سیستم های ساخت و ساز خشک کناف " l سیستم ساخت و ساز خشک l دیوارهای پوششی و جداکننده l سقف کاذب مشبک و یکپارچه l صفحات گچی و سیمانی l تایل سقفی و مقاطع فولادی
کناف سقف کاذب کناف سقف سقف کناف کناف سقف پذیرایی سقف کاذب کناف طرح کناف کناف کاری طرح سقف کاذب عکس کناف مدل کناف سقف طرح سقف کناف مدل سقف کاذب کناف انواع سقف کاذب اجرای سقف کاذب تایل گچی سقف مشبک ساخت و ساز خشک سیستم کناف مقاطع فولادی سقف یکپارچه صفحات گچی صفحات سیمانی دیوار های پوششی
2438
rtl,portfolio_page-template-default,single,single-portfolio_page,postid-2438,ajax_fade,page_not_loaded,smooth_scroll,

سالن استخر ، سونا و جکوزی

 
دسته بندی
گالری دکوراسیون
درباره نویسنده

  سالن استخر ، سونا و جکوزی

   استخر سازه اي  مصنوعي است كه مانند يك مخزن سرباز، آب مورد نيازي كه براي مقاصد مختلف مورد استفاده قرار مي گيرد را در خود نگه مي دارد. به طور كلي استخرها از نظر كاربري، نوع مصالح به كار رفته در سازه استخر و موقعيت استخر نسبت به سطح زمين در گروههاي مختلفي تقسيم بندي مي كنند.

مطالب بیشتر درباره استخر

   به طور كلي، ابعاد استخرهاي خصوصي كوچكتر از استخرهاي عمومي در نظر گرفته مي شود. استخرهاي خصوصي يا خانگي معمولا در ابعاد m*9.6m (16ft*320ft)4.8 تا m*12m (20ft*40ft)6 ساخته مي شوند، در حالي كه استخرهاي عمومي معمولا از ۸۲ft)25m) كمتر نيست. استخرهاي خصوصي را مي توان در دو نوع دائمي و يا موقتي ساخت. استخرهاي موقتي كه پايين تر از سطح زمين قرار مي گيرند را مي توان در فصل زمستان جمع كرد و دوباره در فصل تابستان در محل خود مستقر نمود.

مهم ترين عواملي كه بايد در ساخت استخرهاي شنا مورد توجه قرار گيرد عبارتند از پايداري سازه، قابليت دوام سازه و مقاومت سازه در برابر نفوذ آب.

   اولين نكته اي كه در طراحي استخرها از ديدگاه معماري و سازه بايد مد نظر قرار گيرد آن است كه حتي ابعاد كوچكترين استخرها نيز بايد چندين برابر قد يك شناگر بالغ باشد. به طوري كه شنا كردن فرد حتي براي مسافتي كوتاه در آن امكان پذير باشد. بر همين اساس، حداقل اندازه توصيه شده براي طول و عرض استخرها به ترتيب m(19.7ft) ۶وm(13.1ft)4 با حداقل عمق m(3.3ft)1است. به عنوان يك قاعده سر انگشتي براي تامين شرايط آسايش افراد در داخل استخر مساحت كاسه استخر بر اساس تعداد افرادي كه قرار است به طور همزمان در آن شنا كنند به ازاي هرنفر حداقل بايد ۴٫۵ متر مربع در نظر گرفته شود.

تعریف سونا

   سونا عبارت است از اتاق یا کلبه کوچکی که به منظور بهره گیری از هوای گرم در حالت خشک یا مرطوب مورد استفاده قرار می گیرد.بسیاری، زادگاه سونا به شکل امروزی را کشور فنلاند می دانند. به طوری که استفاده از سونا بخشی از فرهنگ مردم این کشور را تشکیل می داده است .به لحاظ واژه شناسی سونا یکی از لغات قدیمی در زبان فنلاندی است که به حمام های سنتی فنلاند اشاره دارد. البته در مناطق مختلف از واژگان مشابه و متعددی استفاده می شده است.

سونا خود به دو گروه خشک و بخار تقسیم می شود.

تاریخچه سونا

   در متون فنی گاهی از دو واژه سونا و حمام بخار استفاده می شود که منظور از سونا، سونای خشک و منظور از حمام بخار همان سونای بخار است. در سونای خشک از هوای گرم و خشک برای افزایش دمای محیط و افزایش شدت تعریق بدن استفاده می شود. تعریق یکی از مکانیزم هایی است که بدن توسط آن سموم و مواد زاید را از بدن دفع می کند. به طور کلی هوا در هر دمایی قادر است مقدار مشخصی رطوبت را در خود نگه دارد. رطوبت در واقع بخار آب موجود در هوا ست.

   به لحاظ تاریخی استفاده از اولین سونا به چند هزار سال قبل باز می گردد. از آن زمان تا کنون نحوه استفاده از سونا و تجهیزات مورد استفاده به این منظور تغییرات شگرفی را شاهد بوده است. از سالیان بسیار دور جوامع مختلف حمام های ویژه ای را برای افزایش تعریق مورد استفاده قرار می دادند.برای مثال، ابتدا نحوه بهره برداری از سونا به این صورت بوده که ابتدا سنگ ها را با استفاده از آتش تا دمای بالا گرم می کردند و سپس از آنها در اتاقک های کوچک برای تولید حرارت و افزایش تعریق استفاده می کردند.

    بسیاری، زادگاه سونا به شکل امروزی را فنلاند می دانند. به طوری که استفاده از سونا بخشی از فرهنگ مردم این کشور را تشکیل می داده و سونا به عنوان پناهگاه امن مردم فنلاند برای رهایی از فشارهای روزانه زندگی و بازیابی احساس شادابی و طراوت روحی و جسمی مطرح بوده است.

   در اوایل قرن ۱۹ میلادی سونا به شکل خانه کوچکی ار جنس الوارهای چوبی ساخته می شد. در آن زمان، سونا به صورت یک فضای بسته و بدون پنجره ساخته می شد. به جز در ورود و خروج سونا تنها دریچه ای که در این محفظه در نظر گرفته می شد دریچه کوچکی در سقف برای خروج دود بود. به این ترتیب تا زمانی که سونا کاملا گرم شود حتی این دریچه سقفی نیز بسته بود. حرارت مورد نیاز با استفاده هیزم هایی که زیر سکوی سنگی قرار داشت تامین می شد.

   این کوره سنگی معمولا در وسط اتاق قرار می گرفت. البته به منظور افزایش ضریب اطمینان در مواقع آتش سوزی احتمالی، سونا معمولا با فاصله از ساختمانهای دیگر ساخته می شد تا در صورت آتش سوزی احتمالی، خطری متوجه افراد ساکن در سایر ساختمان ها نباشد. به این ترتیب به محض رسیدن به دمای مورد نظر، آتش خاموش می شد، خاکستر ها تمیز شده و در نهایت افراد به سونا وارد می شدند.

مشخصات اتاق سونا

   در حال حاضر اتاق سونا از چوب های نرم، صاف و هموار مانند سرو، صنوبر یا سکویا ساخته می شوند .اتاق سونا را می توان به صورت سفارشی ساخت و یا آن را به صورت پیش ساخته تهیه کرد. در انواع پیش ساخته، تمامی اجزای مورد نیاز به صورت یک مجموعه عرضه می شود و تمامی الوارهای سقف و دیوارها هر دو طرف دارای پرداخت سطح مناسب هستند.

   به منظور جلوگیری از نفوذ رطوبت داخل اتاق سونای خارج، این صفحات باید عایق کاری شده و مجهز به موانع بخار باشند. در سونای پیش ساخته درست همانند جکوزی ها یا استخرهای رو زمینی پیش ساخته، تمامی تجهیزات مورد نیاز شامل گرمکن ها، سکوهای نشستن، تجهیزات کنترل کننده و غیره به صورت آماده عرضه می شود.

   ارتفاع ایده آل برای اتاق سونا تقریبا ۲٫۱۳متر است. در نظر گرفتن این ارتفاع تضمین کننده توزیع گرمای مناسب در داخل اتاق سونا و محل حضور کاربران خواهد بود. پس از سوار شدن قاب های ساخته شده بر روی یکدیگر، ارتفاع نهایی ۲٫۱۳متر خواهد بود. برای افزایش یا کاهش ارتفاع اتاق سونا نیز باید ارتفاع پایه ها را تغییر داد.

گرمکن سونا

   مهم ترین وسیله ای که عملکرد رضایت بخش سونا به آن بستگی دارد، گرمکن سونا است. به عبارت دیگر، گرمکن سونا را می توان به هسته مرکزی سونا تشبیه کرد که در صورت نبود آن از سونا جز اتاقک چوبی چیزی باقی نخواهد ماند. بنابراین گرمکن سونا همواره باید با بیشترین دقت و از بهترین نوع انتخاب شود.

در حال حاضر دو نوع اصلی گرمکن های سونا عبارتند از:

الف : گرمکن های معمولی نوع سنگی
ب : گرمکن های مادون قرمز

   بنا به عقیده بسیاری از افرادی که خود را در زمینه سونا آن هم به سبک سنتی آن در کشور فنلاند صاحب نظر می دانند، تنها راه برای دستیابی به عملکرد رضایت بخش سونای خشک استفاده از گرمکن های معمولی نوع سنگی است که اتفاقا شباهت بسیار زیادی به سوناهای سنتی کشور فنلاند نیز دارند. البته گرمکن های مادون قرمز برای برخی از کاربران که صرفا خواهان یک محیط گرم و خشک با دمای متعادل تر هستند نیز مناسب است.

الف :  گرمکن های معمولی نوع سنگی : 

   گرمکن های معمولی نوع سنگی در طرح ها و مدل های مختلفی ساخته و طراحی می شوند. در این گرمکن ها متناسب با نوع طراحی، از برق، گاز، گازوییل یا حتی چوب برای گرم کردن اتاق سونا استفاده می شود. این گرمکن ها معمولا در یک محفظه فولادی قرار گرفته و به منظور توزیع یکنواخت گرما در تمامی نقاط اتاق سونا، بر روی دیوار یا کف نصب می شوند.

   با روشن شدن گرمکن بستر سنگی آن تحت تاثیر گرمای تولید شده داغ می شود. این بستر سنگی سپس به صورت غیر مستقیم و به واسطه انتقال حرارت جابجایی و تعشعشی، فضای داخل سونا را گرم می کند.

   به طور معمول برای آن که یک گرمکن به دمای کارکرد متداول برسد بین سی تا چهل و پنج دقیقه زمان لازم است. دمای متداول کارکرد این گرمکن ها معمولا بین ۶۰- ۸۸ درجه سانتی گراد است. به منظور حفظ ایمنی کاربران و جلوگیری از تماس بدن آن ها با گرمکن، معمولا دور آن را محافظت می کنند.

   یکی از مهم ترین مراحل طراحی سونای خشک، انتخاب گرمکن مناسب برای آن است اکثر سازندگان به همراه گرمکن ها بسترهای سنگی مناسبی را نیز عرضه می کنند. البته اکثرا امکان انتخاب این بسترها به صورت دلخواه نیز وجود دارد. در هر صورت بستر سنگی گرمکن های سونا باید طوری انتخاب شود که حداکثر مقاومت مکانیکی و حداکثر ظرفیت حرارتی ممکن را داشته باشد. بهترین نوع ستگ ها برای این کاربرد سنگ های آذرین یا سنگ های آتشفشانی است. سنگ های آذرین در واقع تحت تاثیر گرمایی بسیار زیاد یا در اثر سرد شدن مواد مذاب آتش فشانی شکل گرفته اند. از این گروه سنگ ها می توان به پری دو تیت، الیوین، ولکانیت اشاره کرد.

گرمکن های مادون قرمز

    گرمکن های مادون قرمز اولین بار در دهه هفتاد قرن بیستم در تجهیزات جوجه کشی مورد استفاده قرار گرفته شد. این نوع گرمکن ها معمولا بر روی دیوارها یا زیر محل نشستن کاربران نصب می شوند. در حالی که بخش عمده انتقال حرارت در سوناهای مجهز به گرمکن معمولی به شیوه تشعشع و جابجایی انجام می گیرد. در گرمکن های مادون قرمز این تشعشع است که نقش اصلی را ایفا می کند. به طوری که گرما از این گرمکن ها مستقیما به بدن کاربران منتقل می شود. زمان مورد نیاز برای گرم شدن گرمکنهای مادون قرمز معمولا بین ۵ تا ۱۰ دقیقه است .

   دمای کارکرد این گرمکن ها نیز بین ۴۳-۶۶ درجه سانتی گراد است. به عنوان یک قاعده سرانگشتی به ازای هر متر مکعب از فضای داخل اتاق سونا، توان الکتریکی گرمکن مادون قرمز باید ۶۰۰ وات (به ازای هر فوت مکعب از فضای داخل اتاق سونا، ۱۷وات) در نظر گرفته شود.

   حجم اتاق سونا نیز اغلب اوقات یک مکعب مستطیل است که از ضرب طول در عرض و ارتفاع آن در یکدیگر به دست می آید :  Vl=L*W*H، که در این رابطه  Vlحجم و W، L وH  به ترتیب طول، عرض و ارتفاع اتاق سونا خواهند بود. در سیستم های متریک واحد طول متر و واحد حجم متر مکعب است.

محل نشتن در سونا

     اتاق سونا معمولا با دو ردیف سکو برای نشستن ساخته می شود که یک ردیف در ارتفاع بالاتر و یک ردیف در ارتفاع پایین تر قرار می گیرد. مردم فنلاند از زمانهای قدیم به سکوهای بالای اتاق laude می گفتند که اشاره به ارتفاع بالا تر دارد. این سکوها به منظور جلوگیری از حداکثر گرمای تولید شده در اتاق سونا در نظر گرفته می شود. چرا که هوای گرم سبک تر بوده و به واسطه جابجایی آزاد به سمت بالا حرکت نموده و جای آن را هوای با دمای پایین تر می گیرد.

   سکوهای پایین تر نیز در درجه اول به منظور فراهم آوردن امکان نشستن بر روی سکوهای فوقانی در نظر گرفته می شود. ضمن آنکه افرادی که تحمل دمای بالاتر را ندارند نیز می توانند از سکوهای ردیف اول که در معرض گرمای کمتری است استفاده کنند.

   طراحی سکوهای اتاق سونا باید طوری انجام گیرد که امکان استفاده افراد مختلف با فیزیک بدن مختلف از آن ها وجود داشته باشد. به عنوان یک راهکار، عرض سکوهای فوقانی حداقل باید ۵۰ سانتی متر و عزض سکوهای پایینی حداقل باید ۴۰ سانتی متر در نظر گرفته شود.

   نکته ظریف دیگری که بهتر است در طراحی این سکوها رعایت شود آن است که حتی الامکان نباید سکوها طوری یکدیگر را قطع کنند که گوشه های تیز درداخل اتاق سونا ایجاد شود. چرا که در این صورت تعداد افرادی که به طور همزمان قادر به استفاده از سونا هستند کاهش می یابد. بنابراین با کمی ذوق و سلیقه می توان از ایجاد زوایای نود درجه با نقاط کور که امکان نشستن افراد در آنها وجود ندارد جلوگیری کرد.

   به طور معمول برای آنکه کاربران درداخل اتاق سونا به راحتی بنشینند طول سکوهای نشستن حداقل باید ۱٫۸متر در نظر گرفته شود. البته به منظور افزایش راحتی کاربران می توان محل قرار گیری پا یا سر را نیز در داخل اتاق سونا در نظر گرفت. همچنین ساخت سکو ها، نحوه میخکوبی و متصل کردن آنها به یکدیگر باید به اندازه ای ظریف و دقیق اجرا شود که ناراحتی برای کاربران ایجاد نکند.

ملاحظات طراحی در سونا

برای طراحی اتاق سونا باید ملاحظات مختلفی در نظر گرفته شود :

   محل قرارگیری سونا از جمله ملاحظاتی است که باید در هنگام طراحی مورد توجه قرار گیرد. اتاق سونا را می توان در هر نقطه ای از داخل یا خارج ساختمان که کف آن مقاومت مقاومت بالایی در برابر نفوذ آب را داشته و ملاحظات ایمنی تجهیزات الکتریکی که در آن رعایت شده باشد اجرا کرد. اتاق سونا را می توان مستقیما بر روی کف بتنی یا چوبی اجرا کرد. در هر صورت سطح زیرینی که اتاق سونا بر روی آن اجرا می شود باید ضد آب بوده، به راحتی تمیز شود و در معرض آب و رطوبت آسیب نبیند.

   در کنار سونا معمولا باید امکانات دیگری مانند دوش و اتاق رختکن را نیز در نظر گرفت. در نظر گرفتن اتاق رختکن به ویژه در مواردی مفید است که سونا در فضای باز قرار دارد. به این ترتیب با خروج کاربران از محیط گرم داخل سونا، تا حد زیادی از ایجاد شوک حرارتی به بدن جلوگیری می شود.

   برای سونای خشک معمولا نیازی به در نظر گرفتن دریچه کف شوی نیست. چرا که بخش عمده آبی که به روی سنگ های گرمکن ریخته می شود بلافاصله تبدیل به بخار می شود. البته به این منظور حتما باید از آب آشامیدنی استفاده شود.

   آب استخر یا جکوزی به دلیل مواد شیمیایی موجود در آب معمولا بسیار خورنده است، ضمن آنکه بخار شدن آن موجب تولید بخارات شیمیایی مختلفی می شود که تنفس آن ها سلامت شناگران را به خطر می اندازد. بنابراین در کمتر مواردی نیاز به دریچه کفشوی وجود خواهد داشت. آبی که از بدن شناگران به کف می ریزد نیز معمولا در گرمای زیاد اتاق سونا فورا تبخیر می شود. امادر هر صورت به منظور تخلیه این آب می توان سیستم لوله کشی و دریچه تخلیه مناسب را نیز در نظر گرفت.

   مساله دیگری که در هنگام طراحی اتاق سونا مطرح می شود شکل کلی آن است. اغلب اوقات اتاق سونا به شکل مستطیل یا مربع ساخته می شوند .البته چنان که گفتیم معمولا برای آن که امکان استفاده بهینه از تمام فضای داخل اتاق سونا وجود داشته باشد، به جای گوشه های نود درجه و تیز می توان از لبه های خمیده و منحنی شکل استفاده کرد. ضمن آن که ساخت اتاق سونا به شکل های نا منظم گاهی اوقات فضای مرده زیادی را ایجاد می کند که موجب کاهش ظرفیت آن می شود.

   اولین نکته ای که در این زمینه باید رعایت شود آن است که به منظور دستیابی به حداکثر گرمایش ممکن در داخل اتاق سونا ابعاد آن باید حتی الامکان کوچک انتخاب شود. در عین حال باید فضای کافی برای نشستن یا حتی دراز کشیدن کاربران وجود داشته باشد. به عنوان یک قاعده سر انگشتی به ازای هر نفر باید یک فضای ۶۰ سانتی متری بر روی سکو ها در نظر گرفته شود. برای آنکه امکان دراز کشیدن کاربران نیز وجود داشته باشد طول سکو باید به ازای هر نفر ۱٫۸ متر باشد.

   از آنجا که هوای گرم به دلیل سبک تر بودن رو به بالا حرکت می کند ارتفاع اتاق سونا نباید بیش از حد زیاد باشد. بلکه ارتفاع تقریبی ۲٫۱ متر تقریبا” تمامی افراد قادر خواهند بود به راحتی به آن وارد و خارج شوند.

   بهتر است اتاق سونا به جای چوب های سخت از چوبهای نرم ساخته شود. چوب های سخت، در معرض گرما زودتر آب شده و ترد و شکننده می شوند. درمقابل، برخی از چوبهای نرم در برابر حرارت بوهای خوشایندی از خود منتشر می کنند. بهترین گزینه برای انتخاب اتاق سونای خشک چوب درخت سرو و صنوبر است. البته به این منظور می توان از گزینه های دیگری مانند سکویا، کاج یا درختان دیگر استفاده کرد.

   ضمن آنکه استفاده از تخته های چند لایه، روکش های چوب، پوسته درختان نیز برای این کابرد توصیه نمی شود. در هر صورت صرف نظر از نوع چوب مورد استفاده برای ساخت اتاق سونا محتوی رطوبت آن نباید بیش از ده درصد باشد. رطوبت های بیشتر امکان بروز مشکلاتی مانند پیچ خوردن و جمع شدن آن ها را افزایش می دهد. استفاده از چوب ها و تخته های با گره که گرمای زیادی را در خود نگه می دارند و موجب سوختگی پوست کاربران می شوند نیز به هیچ وجه توصیه نمی شود.

   اگر چه در صورت به کارگیری در ها و پنجره های شیشه ای اتاق سونا به خوبی اتاق های تمام چوبی گرم نمی شود، گاهی اوقات برای افزایش جلوه ظاهری آن می توان از یک یا دو پنجره نیز استفاده کرد. رعایت این نکته به ویژه در اتاق های سونا ی کوچک می تواند راهگشا باشد. چرا که در این مواد به دلیل ابعاد محدود اتاق سونا قرار گرفتن کاربر در یک اتاق محبوس که هیچ راهی به بیرون ندارد چندان خوشایند نیست.

    در هنگام ساخت سکوها و دیوارها نیز باید دقت شود که هیچ نوک میخ یا پیچی بیرون نمانده باشد. در غیر این صورت علاوه بر احتمال خراشیده شدن پوست کاربران احتمال سوختگی بدن آن ها در اثر داغ شدن میخ ها بسیار زیاد است.

   مساله دیگری که در ساخت سونا مطرح می شود، عمودی یا افقی بودن تخته های چوبی است. در بسیاری از سوناهای پیش ساخته این تخته ها به صورت عمودی از کف تا سقف قرار می گیرند. البته افقی یا عمودی بودن آنها بیشتر به نظر کارفرما بستگی دارد. البته در صورت استفاده از آرایش افقی می توان از چوب های کوتاهتر باقی مانده از سایر قسمت نیز در چند ردیف کنار هم استفاده کرد.

   البته اجرای ساختار عمودی با مشکلاتی نیز همراه است برای این کار باید در فواصل تقریبا ۳۰ سانتی متر قاب ها، از نوارهای نگه دارنده افقی استفاده کرد به طوری که امکان اتصال تخته ها به یکدیگر وجود داشته باشد .

   در سونا باید رو به بیرون باز شود و نباید مجهز به قفل ها یا سایر تجهیزات باشند. به عنوان یک راه حل مناسب می توان از چفت غلتکی استفاده کرد که با فشار دادن در به راحتی می توان آن را باز و بسته کرد. متناسب با نیاز مجموعه می توان لولای در را سمت راست یا چپ در نظر گرفت.

   تاسیسات روشنایی و الکتریکی در اتاق سونا موجب افزایش قابلیت ها و جذابیت ها ی آن برای کاربران می شود. ولی این تجهیزات باید تماما از نوع ضد آب بوده و با رعایت ملاحظات ایمنی نصب شوند.

تاسیسات روشنایی نیز باید دور از سکوها قرار گیرند به طوری که امکان تداخل آنها با کاربران وجود نداشته باشد.

جکوزی

 استخرهای گردابی که گاهی اوقات حمام های گردابی نیز خوانده می شوند همان استخرهایی هستند که بین عامه مردم به جکوزی شهرت دارند. جکوزی ها باید مجهز به یک کلید محلی قطع کننده جریان باشند که این کلید باید در فاصله ۱٫۵متر از جکوزی قرار داشته و امکان دسترسی کاربران به آن وجود داشته باشد.

   تاسیسات روشنایی و فن های سقفی نباید در فاصله عمودی ۳٫۷ متر از جکوزی یا در فاصله افقی حداقل ۱٫۵ متر از جدار ه داخلی جکوزی نصب شوند. اگر استفاده از رله عیب اتصال زمین ضرورت داشته باشد، تاسیسات روشنایی و فن های سقفی را می توان در فاصله ۲٫۳ متر از جکوزی نیز نصب کرد کلیدهای دیواری نیز باید در فاصله افقی حداقل ۱٫۵ متر از جداره داخلی جکوزی نصب شوند.

   تمامی اجزای فلزی موجود در جکوزی که در فاصله ۱٫۵ متر از جداره داخلی جکوزی قرار دارند باید از طریق اتصال مستقیم فلز به فلز با استفاده از پل همبند کننده به صورت سیم مسی با یکدیگر همبند شوند. حداکثر بار در جکوزی ها به ازای هر نفر باید ۰٫۹ باشد. بنابراین مساحت کاسه جکوزی را می توان بر مبنای تعداد نفراتی که قرار است به طور همزمان از آن استفاده کنند تخمین زد . به عنوان یک قاعده سر انگشتی در جکوزی ها برای دستیابی به حداکثر بازده ممکن، شدت جریان آب عبوری از هریک از فواره ها حداقل باید ۵۷ لیتر در دقیقه باشد. توان مورد نیاز موتور برای هریک از فواره های مورد استفاده در جکوزی تقریبا باید ۰٫۱۸۷ کیلو وات در نظر گرفته شود. حداقل فاصله این دریچه های تخلیه در جکوزی باید ۳۰۰ میلی متر در نظر گرفته شود.

0